Naar de eerste hulp

12 mei 2017

Naar de eerste hulp

Steeds vaker krijg ik de vraag ‘hoe gaat het met je scriptie?’ Om eerlijk te zijn staat er bijna nog geen woord op papier, maar ik maak mij totaal geen zorgen. Het verzamelen van informatie gaat namelijk goed en in m’n hoofd staat het plan als een huis. Helaas heb ik tot nu toe al mijn interviews via de telefoon gedaan omdat ik nog geen een arts heb gevonden aan de Noordoostkust die openstaat voor een interview. Ik ben in de VS om de workflow in ziekenhuizen vast te leggen voor patiënten die binnenkomen met een hersenschudding en met hartfalen. Daarvoor is het van belang om mensen in verschillende functies in het ziekenhuis te interviewen om zo een totaalbeeld te krijgen.

Nu de eerste helft erop zit begin ik mij af te vragen of ik nog andere steden aan de Oostkust te zien ga krijgen. Later die dag wissel ik van gedachten met een collega van Ultrasound. Zij zegt dat ze mij wel kan helpen en een klein uurtje later krijg ik een reactie van een arts in Yale New Haven Hospital die morgenochtend tien minuten voor mij heeft: om zeven uur ’s ochtends.

Vol enthousiasme gooi ik m’n laptop dicht om mijn tas in te pakken, zonder te reageren. Ik herstel mijn fout, race naar huis, gooi mijn grootste koffer vol en haal een beetje nerveus mijn huurauto op. Sinds ik vijf jaar geleden mijn rijbewijs heb gehaald heb ik maar één keer in een andere auto gereden dan een Peugeot 107. Een auto die aanvoelt als een opgevoerde skelter. Ik krijg de sleutels overhandigd van een Subaru Legacy met nog geen 61 miles op de teller. Hoewel ik besef dat het maar een huurauto is, reageer ik bij het zien van de auto alsof dit My Super Sweet 16 is.

 

De vermoeidheid van de verpleegsters is van hun gezicht af te lezen

Na vier uur rijden door het heuvellandschap van Connecticut kom ik aan in New Haven. De volgende ochtend sta ik om  zeven uur ’s ochtends voor het ziekenhuis. Ik wrijf de ochtend uit mijn ogen als ik de spoedeisende hulp binnenloop. Ik mag meelopen en word voorgesteld aan de arts met wie ik een interview heb. Het voelt een beetje opdringerig om tien minuten van deze man te vragen terwijl er mensen met trauma van de ochtendspits op brancards worden binnengereden

Het is niet alleen een continue aanwas van ambulancepersoneel, maar ook van agenten. Op de gang ligt iemand zijn roes uit te slapen die waarschijnlijk geen zorgverzekering heeft. Na het interview word ik voorgesteld aan vijf verpleegsters. De vermoeidheid van de nachtdienst is van hun gezicht af te lezen. Een half uur later verlaat ik het ziekenhuis met overweldigend  veel informatie maar vooral met enorm veel respect voor de hulpverleners die dit werk dag in dag uit doen. Tijd om alles te laten bezinken is er niet: over twee uur heb ik mijn volgende afspraak al in New York.

hits 1129

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties