Mijn eerste trip

28 augustus 2017

Mijn eerste trip

Ik had zoveel mogelijk in mijn roze Decathlon-backpack gepropt en met een tas vol eten in mijn hand verliet ik het appartement. Het was tijd voor mijn eerste trip in Argentinië, de Iguazu-watervallen. Dit zijn een van de zeven wereldwonderen, dus een absolute must nu ik hier ben. Samen met ongeveer driehonderd andere exchange-studenten, verdeeld over vijf bussen, gingen we op weg. Ik zag een beetje op tegen de lange busrit, zo’n twintig uur niet echt lekker zitten. Uiteindelijk viel het reuze mee, want de stoelen kon je uitklappen tot een soort semi-bed. En de vering was stukken beter dan in Nederlandse bussen. We werden wakker van de vrolijke stem van de coördinator die aankondigde dat we bijna bij de eerste stop waren, de ruïnes van San Ignacio. Ik keek naar buiten en ik had nu pas echt het gevoel dat ik in het buitenland was. We reden door een zandkleurige beschaving met hier en daar een huisje. Het zag er allemaal beetje ouderwets uit met af en toe een moderne ruit van een woonwinkel, die natuurlijk helemaal uit de toon viel. 

Na de ruïnes gingen we op weg naar ons hostel. De overnachtingsplaats bestond voornamelijk uit hostels, hotels en chique restaurants. Elk hostel had een zwembad en een patio waar het ’s nachts heel gezellig werd. Na een erg korte nacht moesten we vroeg op voor het bezoek aan het Argentijnse deel van de Iguazu. Ongeveer tweederde  deel van de watervallen ligt in Argentinië en eenderde ligt in Brazillië. De watervallen zijn ongeveer 82 meter hoog en 2,7 kilometer lang. Dat de natuur dit zo gecreëerd heeft is niet geloven, bijna onwerkelijk. De dag begon met een jeepsafari, maar het was geen heuse safari: je reed op een grote asfaltweg, omringd door dicht op elkaar geplante hoge bomen, waardoor je geen enkel dier zag. Hierna stapten we over op een boot naar de watervallen, de boot ging er ook een stukje onderdoor. Het was KOUD, maar wat een ervaring. Vreemd om te bedenken dat er zoveel water naar beneden stort

'Ik had nu pas echt het gevoel dat ik in het buitenland was'

Even later zaten we in een treintje, leek wel op een kindertreintje van de Efteling, dat bracht ons naar La Garganta del Diablo (keel van de duivel), het bekendste gedeelte van de watervallen. Er was een heel lange loopbrug aangelegd, waardoor we maar tientallen meters van de watervallen verwijderd waren. Uiteraard moesten we net als alle honderden andere toeristen zo veel mogelijk foto’s nemen; wat was het mooi! Geen enkele foto kon eigenlijk goed weergeven hoe mooi het was.

De dag erna gingen we naar het Braziliaanse deel. Dat was een heel gedoe, want de grens kon je niet zomaar oversteken. We passeerden twee douaneposten voordat we bij het Nationale Park van Brazilië kwamen. Een soort hop-on-hop-offbus bracht ons naar de watervallen, via de luidsprekers van de bus kregen we veel informatie. Het hele tafereel deed me denken aan Jurassic Park. We hadden we een grote panoramaview over de watervallen. En enkele regenbogen verschenen erbij; supermooi!  Natuurlijk moesten hier nog méér filmpjes en foto’s gemaakt worden dan in Argentinië. Maar het allerbeste is en blijft gewoon real live kijken.

hits 765

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties