John Cleese als heilige graal voor het rectoraat

03 oktober 2015

John Cleese als heilige graal voor het rectoraat

Wist u dat John Cleese rector is geweest? Ik wist het niet, totdat Bussemaker hem noemde als een voorbeeld van wat er allemaal mis kan gaan als je volwassen studenten de macht geeft.

Geïntrigeerd door dit voorbeeld heb ik het internet afgestruind om te kijken wat hij allemaal heeft gedaan en inderdaad: Cleese is in 1970 door studenten verkozen als rector van de University of St Andrews, een instituut dat eerder mensen als John Stuart Mill als rector had. Maar, spoiler: John Cleese heeft het eigenlijk heel goed gedaan!

Het rectoraat in Schotland is een apart geval: al sinds 1858 wordt de rector door de studenten gekozen, en dient deze het geluid van de studenten binnen het college van bestuur te verkondigen. Lange tijd heeft de rector slechts een symbolische functie vervuld en in de jaren ‘60 hebben studenten bijvoorbeeld rectors gekozen die het activisme van die tijd vertegenwoordigden. John Cleese wilde na 20 jaar symbolisch rectoraat echter een actieve rector worden. Hij wilde het rectoraat serieus nemen en het niet slechts gebruiken als een lucratieve manier om zijn roem te vergroten.

De volgende keer kan Bussemaker beter wat historisch onderzoek doen

Cleese was zich maar al te bewust van de vooroordelen die heersten over hem in de media. The Guardian kopte ‘Monthy Python’s flying rector’ als een manier om hem af te schrijven. Met dit in zijn achterhoofd verkondigde hij tijdens de rectorale rede dat ze nu een Silly Rector hadden gekozen. Zijn rede vervolgde hij met een onderzoek naar het begrip lafheid, waarbij hij zichzelf ook als lafaard zag. De lafheid gebruikte hij wel weer om het pacifistische geluid van zijn tijd te vertegenwoordigen.

Terwijl Cleese aan het hoofd stond van de University of St Andrews heeft hij de vernieuwde studentenunie geopend, heeft hij samen met studenten geld opgehaald voor goede doelen en heeft hij ervoor gezorgd dat er een studentassessor kwam. (Ook wel bekend als het studentlid van het college van bestuur, de concessie die de UvA wilde doen ten tijde van de bezetting dit jaar.) Tijdens de opening van de studentenunie zei een professor: “John Cleese heeft een nieuwe betekenis gegeven aan het rectoraat. Bij het college heeft hij altijd de rechten van studenten verdedigd. Hij is een van de meest succesvolle rectors geweest.”

Bussemaker wilde Cleese gebruiken als middel om te laten zien dat het toch belachelijk is dat studenten de volle verantwoordelijkheid krijgen om een rector te kiezen. Ze zei dat Cleese zijn kwaliteiten had, “maar die liggen niet op het vlak van universiteitsbestuur.” De volgende keer dat ze een voorbeeld uitkiest, is het wellicht verstandig om een beetje historisch onderzoek te doen. Het voorbeeld van Cleese laat juist zien dat het rectoraat een functie is die door mensen van buiten de bestuursklasse kan worden uitgeoefend. Indirect heeft Bussemaker het pleidooi voor rectoraatsverkiezingen vanuit de studenten versterkt.

 

Voor deze column heb ik intensief gebruik gemaakt van deze bronnen:

> The history of Cinema within St Andrews

>De rede van John Cleese bij het accepteren van zijn rectoraat

hits 1793

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties