Ik-woon-nog-thuis-chaos

10 november 2017

Ik-woon-nog-thuis-chaos

Om 19.05 uur stap ik de deur uit bij Mentrum. Je hoort het goed, 2 uur overwerken als perfectionistische stagiair gebeurt vaker wel dan niet. Na een hele dag gesprekken voeren met patiënten, groepen begeleiden, diagnostische onderzoeken doen en hier verslagen van schrijven is het tijd om snel naar huis te gaan.

Dacht ik.

Mentrum zit midden in de stad, wat helaas betekent dat ik er ongeveer 2 uur over doe om thuis te komen in plaats van de gebruikelijke 45 minuten in de bus Mijn rugtas wordt  een soort tweede huis door al die lange trips (en metro en tram niet te vergeten, want 2 keer overstappen hoort er ook bij). Gotta love vertragingen.
Mijn rugtas wordt er een soort tweede huis van, al die lange tripjes van en naar stage. Je vindt er eten, make-up, 14 waterflesjes, appels voor onderweg, handschoenen, sjaals, mutsen (ben in ieder geval prepared voor de winter!) en nog veel meer spullen die niet per se in m'n rugtas thuishoren. In de loop van de week gaat m’n tas van 2 kilo naar 30 kilo.

Onderweg naar huis bereid ik me vast voor (ik heb toch 2 uur de tijd) op de chaos waar ik straks in beland. De chaos waardoor ik mijn huisje mijn geliefde huisje noem. Stagechaos maakt plaats voor de ik-woon-nog-thuis-chaos. Let me explain.

Wij hebben thuis een inloop/iedereen is welkom-huis. Dat betekent dat het altijd een grote verrassing is wie je tegenkomt als je de woonkamerdeur open doet. De helft van mijn vrienden heeft inmiddels zelfs de huissleutel. Uitstapje: hartstikke leuk, maar dit zorgt meer dan eens per maand ook voor awkward ik-ben-lui-en-zit-nog-in-mijn-pyjama-momenten op zondagmorgen. *Kuch, kuch.* Ehm, ik bedoel zondagmiddag, 16.45 uur.

Het is altijd een verrassing wie ik tegenkom als ik de woonkamer instap

Anyways, back to the point. Het is 20.30 uur wanneer ik vermoeid de huiskamerdeur opentrek. Dit keer zijn het mijn moeder, mijn moeders vriend, broertje, zijn beste vriendin en m'n beste vriend die ik zie zitten. Hallo drukte!

Iedereen heeft elkaar een hoop te vertellen. Met vertellen bedoel ik net zo lang over elkaar heen schreeuwen tot één iemand verstaanbaar is (wat ik meestal win, HA.) We zitten voor de open haard, er is thee, koffie en snoep en chips in overload. Trouwens, say hello to pukkels, want als je 22 bent heb je nog steeds 'jeugd'puistjes als je chocola schranst als een malle! Feestje.

Terwijl we met z'n allen op de bank zitten, iedereen helemaal happy, kan ik alleen maar denken: het zou toch maar saai zijn in m'n uppie.
Nee, nee, jongens. Die 2 uur in het openbaar vervoer zijn het meer dan waard. Hoewel ik soms gillend gek word van de drukte, kan ik ook niet zonder. Ik weet het zeker, voorlopig ben ik nog niet weg.

PS. Oh en, ook vermeldenswaardig, ik ben blut. Uit huis kan helemaal niet. Zelfs al zou ik het willen. Ben ik mezelf aan het overtuigen dat het thuis leuk is?
PPS. Happy 30 years at home! De eeuwige thuiswoner, it’s me.

Grapje toch.

Hoop ik?

hits 914

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties