Het pasjesprivilege van de VU

02 mei 2017

Het pasjesprivilege van de VU

Jeruzalem heeft veel indruk op me gemaakt. Ik kan er een boek over volschrijven en misschien dat ik dat ook ga doen. Maar nu ben ik weer terug in Nederland. Terug op de VU. Terug in het stulpje dat ik mijn huis durf te noemen. Ik ben trots op de VU, maar ik weet ook precies waar de pijnpunten liggen van deze organisatie. De pijnpunten van docenten, van studenten, van bestuurders. Eén van die pijnpunten is het pasjesprivilege.

Ik ben in Jeruzalem mijn portemonnee verloren en sindsdien word ik geconfronteerd met de enorme privileges die gepaard gaan met het hebben van de zaken die in je portemonnee zitten. Neem de pinpas. Tegenwoordig kan je bijna nergens meer met cash betalen of als dat wel kan, betaal je de hoofdprijs. De war on cash wordt dat dan genoemd.

Binnen de VU heb ik nog weinig last van de pinpas, maar zijn het andere passen die ervoor zorgen dat mijn leven ondraaglijk wordt. Ja, dat is egoïstisch, maar het is iets waar ik al langer kritiek op heb en waar ik al langer voor aan het waarschuwen ben: de glazen deuren maken productiviteit kapot.

De glazen deur is een tekenend voorbeeld van hoe ook binnen de VU de angst voor de Ander groter is dan de hoopvolle blik op de toekomst

De glazen deuren zijn een geniale uitvinding die werd geïntroduceerd bij de faculteit wijsbegeerte. Wie dacht dat een pilot bij wijsbegeerte ervoor zou zorgen dat de kinderziektes eruit zouden worden gehaald, omdat filosofen kritiek kunnen hebben, komt bedrogen uit. De pilot is geen pilot meer, maar doorgevoerd op meerdere plekken binnen de VU. Al sinds mei 2014 is het een probleem: de vorming van studenten die op een campusuniversiteit zo ontzettend belangrijk is, is totaal afwezig met de introductie van de glazen deuren. Je zou verwachten dat er na 3 jaar kritiek wel een oplossing is bedacht, maar nee: zelfs de kafkaknop komt niet door de bureaucratie heen.

Jeruzalem heeft me bewust gemaakt van muren, van afscheidingen, van hekken die ons scheiden. De glazen deur is een tekenend voorbeeld van hoe ook binnen een open instelling als de VU, als deze universiteit, de angst voor de Ander groter is dan de hoopvolle blik op de toekomst. Iemand zonder toegang tot het domein achter de glazen deuren kan niet meer normaal werken: de toegang tot docenten, de toegang tot faciliteiten, de toegang tot intelligentie wordt afgesloten. Als FSR-lid mag ik dan wel gebruik maken van een pasje en mijn succes is ook alleen maar te danken aan het feit dat ik een dergelijk privilege heb, of eerder had.

Maar nu ben ik die pas verloren. Nu zit ik precies in die situatie die anderen met mij hadden voorspeld: nu zit ik in de bureaucratische clusterfuck die mensen belemmert om gewoon, lekker rustig, hun werk te doen.

hits 1836

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties