Geluk of status

06 november 2017

Geluk of status

Mijn vader introduceerde me er ongeveer tien jaar geleden in. Soefisme werd het thema van mijn leven. Ik kon niet stoppen met het lezen van mystieke poëzie. Al gauw resulteerde dit in het nastreven van een leefstijl die in mijn perceptie overeenkwam met wat ik las. Zoals gebruikelijk begon het allemaal heel ascetisch, vervolgens werd ik een soort imam en jaren later zweefde ik ergens in het universum tussen liefde en licht in. Hoe dan ook, ik kan niet ontkennen dat het een immens effect heeft gehad op mijn leven. Ik ben anders gaan kijken naar dingen en ben sindsdien bewuster bezig geweest met mijn leven. Ja, ik ben er tijdelijk ook in doorgeschoten, maar als ik kijk naar wat het me uiteindelijk heeft opgeleverd mag ik niet klagen.

We worden vrijwel standaard geprogrammeerd om winstmaximalisatie na te streven, in de breedste zin van het woord. Altijd het nieuwste, het beste en het duurste hebben. Altijd maar presteren, een zo uitgebreid mogelijk CV neerzetten en zoveel mogelijk dingen gedaan hebben om er maar mee op te kunnen scheppen. Goed zorgen voor je lichaam. Sporten en gezond eten zijn standaardformules waar we mee te maken krijgen, maar wie vertelt ons dat ons geestelijk welzijn van vrijwel even grote waarde is voor ons leven? Waarom wordt ons minder vaak verteld om geluk en innerlijke vrede na te streven? Ik weet dat het een gevoelig onderwerp is en ik wil niemand een rotgevoel bezorgen door hem te beoordelen, maar ik kan het tegelijkertijd ook niet laten om mijn zienswijze te verwoorden.  

Ik draag geen skinny jeans meer, heb geen uitdagend kapsel meer en hou me niet echt meer bezig met wat de buitenwereld doet. Als het mij niks oplevert in geestelijke zin, doe ik er niet aan. Al loopt de hele rapscene te pronken met schoenen en auto’s die vier keer duurder zijn, is drugs dealen weer helemaal hip en geeft het prestige om mensen in elkaar te schoppen, slaan, steken of schieten, ik doe er niet aan. Ik snap het wel als men klaagt over het gebrek aan vrijheid en het afgegeven signaal van onderdrukking wanneer het aankomt op vrouwen die bijvoorbeeld rondlopen in een niqab, maar ik vraag me even goed af wat het zegt over een samenleving en haar cultuur als vrouwen worden gemotiveerd als vuilnis om te gaan met hun lichaam. Alsof je leven niks waard is. Alsof het normaal is om met iedereen naar bed te gaan, waar en wanneer je maar wilt.

Zo vraag ik me ook af hoe gelukkig je wordt van het posten van foto’s van je sixpack, als man, of je rondingen, als vrouw, op social media voor wat likes. Ik hoor je nu al zeggen: laat mensen lekker doen wat ze willen. Snap ik, maar wat is er mis met een klein stukje moraliteit in het leven? Een klein beetje terughoudendheid, een beetje meer waarde hechten aan je geest. Aan jezelf als persoon en een stukje nederigheid naar hetgeen jou heeft neergezet op deze aardbodem om jouw dank te  betuigen. Het geeft me gewoon zo een naar gevoel als ik jongetjes en meisjes zie dansen en meezingen/rappen met Nicky Minaj en Lil’ Wayne, met Drank en Drugs en 4 x duurder. En te zien dat de media antisociaal gedrag bejubelen. Ik denk dat we er als samenleving goed aan doen om ons hier en daar ietwat te bezinnen op onze collectieve morele gezondheid. Je kunt klagen over hoge criminaliteitscijfers en oververtegenwoordiging van etnische minderheden in Opsporing Verzocht, maar is het dan ook niet eens tijd om te kijken naar de hele entertainmentcultuur die dat soort verschijnselen promoot en verheerlijkt? “Het is maar muziek”, hoor je vaak. Maar dan denk ik: Mein Kampf is ook niet ‘zomaar een boek’.  

[Illustratie: Dido Drachman]

hits 352

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties