A French start

08 september 2017

A French start

Vroeger was ik zeker niet het type dat ver van huis wilde zijn. Ik was erg aanhankelijk, en op slaapfeestjes altijd dat ene kindje dat het toch wel heel fijn vond om weer naar huis te gaan. Maar dat veranderde al snel. Ik verhuisde dan ook op mijn achttiende om in Amsterdam aan de VU te gaan studeren.

Maar na twee jaar studeren in onze hoofdstad voelde zelfs die stad voor mij soms te klein. En nu, nú woon ik voor een paar maanden in Montréal om te studeren aan het Journalism Department van Concordia University.

Helaas ging dat allemaal niet zonder slag of stoot. Vlak voor mijn vertrek naar Montréal zag ik het even niet meer zitten Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeker geen doemdenker, maar vlak voor mijn vertrek naar Montréal zag ik het heel even niet meer zitten. Voor mijn gevoel was ik na maanden van organiseren, mailen naar de VU én Concordia University nog geen centimeter opgeschoten. Er ging veel mis: het regelen van mijn vakken, de reservering van mijn kamer, het aanvragen van mijn creditcard, en zo kan ik nog een flinke tijd doorgaan. Maar op het moment dat ik in het vliegtuig stapte, vielen alle lasten gelukkig direct van mijn schouders.

Montréal is een bijzondere stad. Een stad die verschilt van de steden die ik ken, maar ook heel vertrouwd aanvoelt. Een stad waar de ene voetganger me vriendelijk begroet met ‘bonjour’, de andere met ‘good morning’. Een stad waar ik me in de wijk Vieux-Montréal waan in straten met de romantische allure van Frankrijk, waar ik in Le Plateau door straten loop met schattige kleurrijke huisjes die iets weg hebben van Notting Hill in Londen, en waar ik in Downtown Montréal het gevoel krijg dat ik me in het hart van een klein Manhattan begeef. Overal ruik ik koffie en verse bagels, want op iedere hoek van de straat is wel een Tim Hortons te vinden. Ik ben hier ook zeker op de goede plek voor lekker eten: we zijn al drie keer ‘per ongeluk’ in een sushibar beland.

Frosh Week heet de introductie hier. En man, wat was dat leuk

Ik hield geen rekening met grote cultuurverschillen tussen Nederland en Canada. En volgens mij zijn die er ook niet. Ik kwam er wel achter dat het in Canada niet gewaardeerd wordt als je luid praat op straat of in de bus. En laten mijn Nederlandse vrienden en ik nou nét iets harder praten dan de gemiddelde Canadees (oepsie). Ook is het hier gebruikelijk om in een rij te wachten op je beurt voor het openbaar vervoer. Dat was in het begin even wennen, zeker als je gewend bent om in Amsterdam te vechten voor je leven als je verzekerd wil zijn van een plek.

De introductieweek van Concordia University heet Frosh Week. En man, wat was dat leuk - en typisch Noord-Amerikaans. Gratis onbeperkt bier en wijn op de campus, je eigen pul, een overvloed aan fastfood, een festival en eindeloos veel feesten. Frosh Week leeft hier echt in de hele stad, student of geen student. Ik keek er na een tijd ook niet meer van op als een vreemde mij op straat ‘Happy frosh week!’ wenste. Sinds 5 september is hier het serieuze leven begonnen, en ik ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen. En of dat leven ook wel écht zo serieus gaat zijn.

hits 350

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties