The final countdown

09 februari 2017

The final countdown

Toen ik vorige week voor het eerst een stap op Ierse bodem zette, voelde dat wat vreemd. Aan de ene kant was het toch heel erg als Engeland: links verkeer, dubbeldekkers, vriendelijke mensen, winkelketens zoals Sainsbury’s...  Aan de andere kant voelde het alsof mijn vlucht naar Dublin – die maar liefst 35 minuten duurde – me in een compleet andere wereld had gebracht. De verwarring begon al op het vliegveld. ‘Fáilte go hÉireann!’ was het eerste dat ik las. Dat betekent blijkbaar ‘Welkom in Ierland’ in het Gaelisch, wat ze schijnbaar nog steeds spreken in Ierland. Bovendien keek de caissière me wat vreemd aan toen ik uit automatisme een briefje van 10 pond op de toonbank legde in plaats van 10 euro. Daarnaast klonk het Engelse accent me wat vreemd in de oren (zo populair is het Gaelisch nou ook weer niet). Voorheen hoorde ik het verschil nooit – Engels is toch gewoon Engels, was mijn gedachte  – en nu zit ik er juist extra op te letten.

De volgende ochtend werd ik wakker met het besef dat die dag mijn laatste donderdag zou zijn in Sheffield

Dublin zelf is trouwens een stad vol met historie. Zo hebben we bijvoorbeeld een bezoekje gebracht aan een eeuwenoude gevangenis, een historische stadstour gedaan en zijn we Trinity College gaan bekijken, de universiteit van Dublin. Terwijl we overdag cultuur snoven, riepen we ’s avonds ‘proost’ (‘sláinte’) in de Temple Bar: een wijk gevuld met leuke restaurantjes, pubs en live muziek. We waren er drie dagen, met z’n viertjes. Die dagen zijn echt voorbij gevlogen, en voor we het wisten zaten we weer in het vertrouwde Sheffield.

De volgende ochtend werd ik wakker met het besef dat die dag mijn laatste donderdag zou zijn in Sheffield. Vanaf die ochtend begon ik steeds meer te merken dat er snel een einde zou komen aan mijn semester abroad. De laatste aanpassingen van mijn allerlaatste essay, het verzamelen van handtekeningen voor mijn learning agreement, mijn laatste studeersessie in de Western Bank Library, de donatiebakken die opeens in je gebouw staan… Over minder dan 55 uur ben ik weer in Nederland, en wie weet kom ik nooit meer terug op de plek waar ik zoveel herinneringen heb gecreëerd.

Toch weet ik zeker dat ik ooit nog eens terug wil, want ik ga het leven hier ontzettend missen. Ik heb in vijf maanden vriendschappen voor het leven gesloten, en lief en leed met mijn nieuwe vrienden gedeeld. Ik heb zoveel mooie steden en plaatsen gezien in Engeland en heb zelfs een bezoekje gebracht aan Ierland. Ik heb heel veel mensen leren kennen en daardoor met heel veel culturen kennisgemaakt. Ik heb voor het eerst op mezelf gewoond en mijn Engelse taalniveau flink omhooggehaald. Maar ja, life goes on. Over twee dagen ga ik Sheffield weer inruilen voor het mooie Amsterdam. Het tweede semester op de VU zal ongetwijfeld ook leuk worden, maar mijn Sheffield-avontuur, pakt niemand me meer van me af!

hits 839

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties