El tango

28 juli 2017

El tango

Het leren van de tango kan als onderdeel van mijn culturele integratie in Argentinië natuurlijk niet ontbreken. Omstreeks acht uur openden we (een groepje andere geïnteresseerden en ik) de klapdeuren van een huis en liepen de vervallen trap op naar boven. Het was donker en ik vroeg me af of de lerares zich niet had vergist in de datum. Boven aangekomen stonden we midden in een oude grote ruimte waarvan de stenen muren waren versierd met graffiti en andere kunstwerken. Het was misschien een beetje vervallen, maar wel op zo'n manier dat het heel sfeervol was. Er was een podium met daarachter een groot schilderij van de oprichter van de tango en ervoor een grote houten dansvloer. Aan de achterkant was een lange bar waaraan een aantal mensen zaten te drinken.

Wij waren allemaal op sneakers terwijl de anderen vrouwen op hoge dunne hakken rondliepenHet was nog steeds vrij donker en rondom de open ruimte zaten meer mensen te wachten op de tangoles. De spots gingen aan en uit de boxen klonk nu zachtjes de melancholische tangomuziek. Je zag goed welke personen er vaker kwamen. Wij waren allemaal op sneakers terwijl de anderen vrouwen op hoge dunne hakken rondliepen. De man en de vrouw begonnen de basisstappen van de tango voor te  doen en wij deden ze na. De eerste beweging bestond uit een soort onafgemaakt vierkantje van 6 tellen. Ze voerden al snel het tempo op – ik botste nogal eens tegen mensen op. Daarna was het tijd om te oefenen in tweetallen. Nooit gedacht dat het zo leuk zou zijn! Al snel leerden we de 'cruzce' waarbij je een switch maakt van been, en gingen we helemaal op in de tango. Soms was ik met mijn danspartner een beetje gedesoriënteerd en botsten we tegen de rest op. Maar het was echt leuk! Ook de leraar nam uitgebreid de tijd ons te begeleiden en zei enthousiast dat we allemaal vaker moesten komen.

Na afloop namen we met zijn allen de taxi naar Plaza Serrano, het uitgaansplein van Buenos Aires om maar meteen kennis te maken met het nachtleven. Overdag is Buenos Aires levendig, maar 's avonds des te meer. Het plein had zo in Amsterdam kunnen zijn. Er waren veel barretjes, restaurantjes en vooral veel mensen. Alleen het feit dat alles hier nogal tranquilo gaat, maakt dat je merkt dat je in Zuid-Amerika bent. Zo was er één medewerker die de hele bar serveerde: je moet gerust meer dan een half uur op je drankjes wachten. Maar niemand hoor je hier klagen. ik denk dat dat toch iets Nederlands is.

hits 513

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties