Een dag als student in Tokio

06 juli 2017

Een dag als student in Tokio

Na vier maanden Tokio kijk ik eigenlijk nergens meer van op. De overvolle treinen die nog verder worden volgestouwd door de 'duwers'. De goedkope maar o zo heerlijke lunches die je zelden binnen kunt nuttigen vanwege de altijd bezette stoelen. De felle neonlichten in de avond met de meest aparte reclameuitingen (zeker in vergelijking met Nederland). Het veelvuldige buigen bij sociale interacties en de ongelooflijke over-de-top vriendelijkheid. De gewenning zit er al helemaal in, zo ook in mijn routine.

De reden dat ik elke ochtend om zeven of acht uur (voor mijn doen vroeg) opsta is het ontbijt. In de huur van mijn studentenflat is het uitgebreide ontbijt en avondeten inbegrepen, dit leidt bij mij tot een zekere verplichting om uit bed te komen elke ochtend. Het eerste wat ik elke morgen zeg tegen het keukenpersoneel en mijn flatgenoten is 'Ohayō gozaimasu', goedemorgen in het Japans. Daarna pak ik een kommetje rijst en vul ik een andere kom met soep. Dan komt het spannende stuk: elke ochtend mag ik kiezen tussen een Westers en Japans ontbijt. Westers betekent vaak vlees in de vorm van een hamburger of braadworst, terwijl het Japanse gedeelte vis of een traditioneel groentegerecht inhoudt. Wat een verschil hè? Dat is ook wel terug te zien in het figuur van de doorsnee Japanner, vind ik zelf.

Zodra ik de trein in stap word ik er  fijntjes op gewezen dat ik mij toch echt in dé metropool Tokio bevindDouchen na het eten, kleren aandoen en vervolgens de tas inpakken. Dan begint de 15 minuten durende reis naar het station met de benenwagen. Ik woon in een buitenwijk van Tokio dus ik heb totaal niet het gevoel dat ik in de metropool Tokio ben tijdens het lopen. Maar zodra ik de trein (lees: metro) in wil stappen word ik er weer fijntjes op gewezen dat ik mij toch echt in dé metropool bevind. Wanneer ik denk dat er onmogelijk meer zakenlui en studenten in de trein passen, blijk ik er elke keer naast te zitten. De heren in de blauwe uniformen met witte handschoenen zijn de schuldigen, ik noem ze de ‘duwers’. Maar ze echt kwalijk nemen kan ik niet. Het is en blijft immers hun werk om alle mensen in de treinen te krijgen en dat zo efficiënt mogelijk.

Aangekomen op de campus is het tijd voor de colleges. De vakken in het Engels die ik aan mijn gastuniversiteit volg, kon ik vrij kiezen. Het eindcijfer voor de meeste van mijn vakken is opgebouwd uit enerzijds papers schrijven en anderzijds actieve klasparticipatie. Dit laatste leidt vaak tot interessante en soms heftige discussies over het onderwerp dat die dag wordt besproken bij een bepaald vak. Zoals de harde lijn van het scheiden van gender in Japan tijdens het schoolleven. Hierdoor kweek je een mismatch tussen de verwachtingen en de realiteit van de andere sekse. Je leert dan niet hoe je moet omgaan met het andere geslacht. Het blijft maar een vreemde oplossing, een women-only wagen om groping tegen te gaan. Pak een probleem bij de wortels aan, denk ik zo.

Vijf minuten van een lange preek missen is niet zo heel erg toch?Na de discussies en het verwerken van veel nieuwe informatie is het tijd voor de welverdiende pauze. Het park midden in campus stelt nooit teleur, net zo min als de tientallen kleine eettentjes rondom de campus. Met een volle maag is het weer mogelijk om de laatste colleges bij te wonen. Opmerkelijk is dat de colleges geen koffiepauze kennen: het is anderhalf uur non-stop informatie tot je nemen. Na 45 minuten heb ik het wel gezien en neem ik gewoon zoals aan de VU de koffiepauze. Vijf minuten van een lange preek missen is niet zo heel erg toch?

Na de lange dag is het vaak al zes uur en is het tijd voor nog wat studiewerk in de studieruimtes of de bieb met vrienden. De work spirit spat er bij iedereen vanaf, want ook na negenen is het ontzettend druk in de studieruimtes of in de bieb. Wat ik grappig vind om te zien is dat de universiteit ontzettend Westers aanvoelt maar dat er toch Japanse elementen te vinden zijn. Zo is er een van de studieruimtes een prachtig Japans hoekje te vinden. Één regel: schoenen uit! Hier vind je tatami, een traditionele mat van rijststro, en een verlaagde tafel. Dat is nogal een groot contrast met de Westerse designstoelen en -bureaus.

Als het keukenpersoneel van het ontbijt het avondeten zou maken dan zou ik dat waarschijnlijk niet eens merkenTerug in de studentenflat, na de overvolle treinreis op de terugweg, mag ik het avondeten nuttigen. Wat ik prachtig vind maar waar sommige flatgenoten moeite mee hebben is dat het verschil tussen ontbijt en avondeten vaak moeilijk te ontwaren. Als het keukenpersoneel van het ontbijt het avondeten zou maken dan zou ik dat waarschijnlijk niet eens merken. Inmiddels is het half elf en wordt het tijd om de gesprekken met mijn flatgenoten af te ronden: het is dan tijd voor huiswerk. Nog even werken aan een paper of wat Japanse woordjes proberen te onthouden. De volgende dag mag ik alles weer herhalen. En toch geniet van elk moment hier in Tokio!

hits 994

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties