De trein op weg naar het einde

26 juni 2015

De trein op weg naar het einde

Ik ren het eerste perron op van Amsterdam Zuid. De trein naar Utrecht staat er nog. In de verte wenkt iemand vanuit een deuropening van de trein. Als ik dichterbij kom zie ik een man met kort geknipt wit haar, gehuld in een beige jas: de instap concurrent. Laatst had ik nog een knallende ruzie met hem.
“Gefeliciteerd. Je bent me weer voor!” roep ik terwijl het fluitsignaal klinkt. Ik spring in de trein. De deuren sluiten en we vertrekken. De man lacht, draait zich om en loopt de schuifdeur door. Ik volg hem de stampvolle coupé in, maar het lijkt wel of hij is opgelost.

Ik wil ergens gaan zitten. Als ik aanstalten maak, roept een man met een sikje: “Niet hier!” Als door een adder gebeten sta ik weer op. “Daar zit Betty Schemer”, legt hij uit. Ik loop door. Verderop is nog een lege plek: naast een jonge vrouw met een zonnebril, tegenover een jongen met een snor, een klein baardje en blozende wangen, en naast een fragiele oudere dame. Als ik neerzijg herken ik de zachte maar vastberaden blik van de jonge tekenaar. Ogen waardoor ik graag de wereld in zou kijken.
“Hoe is het met je stage bij Naturalis?” vraagt hij.
“Goed. Het Google Streetview Project is bijna afgerond.”
“Mooi dat het bijna klaar is. Je wilt er toch niet te lang blijven hangen. Voor je het weet ben je een dinosaurus.”
“Dinosaurussen zijn bijzonder!” roept zijn buurvrouw enthousiast uit. Het is mijn goede vriendin. Ze draagt haar eeuwige grijze jas en een versleten rok. Toch ziet ze eruit als een vorstin.
Het meisje naast mij zegt: “Iedereen wil bijzonder zijn. Maar als je echt anders bent, vinden ze je stom.” Ik herken Valentijn, het transgendermodel dat mij inspireerde voor de hoofdpersoon van mijn roman.

 

'Het is zover. Ik zou maar alvast een flaptekst verzinnen'

Plotseling vraag ik me af of dit wel de goede trein is. Gejaagd kijk ik om me heen.  Ik sta op, loop de coupé uit naar het balkon. Daar staat een man. Het is de docent van de schrijfcursus.
“Gaat deze trein wel naar Utrecht?” vraag ik aan hem.
“Relax man, relax”, antwoordt hij. “Stap uit die comfortzone.” Zijn ogen staan koortsachtig. Naast hem kamt een man zijn zilvergrijze haar. Hij heeft een prominente neus en een wijkend voorhoofd. Mijn vader. Het kammetje laat hij in zijn jaszak glijden.
“Kijk mijn zoon daar eens staan”, zegt hij tegen de docent. “Die switcht met een vingerknip van bibliothecaris naar webredacteur. En tegelijkertijd brengt-ie ook nog eventjes een roman uit.”
“Zo is het niet helemaal gegaan”, protesteer ik.
“Maar goed dat je niet bent aangenomen bij de brandweer”, vervolgt mijn vader. “Straks smeren die spuitgasten je nog een cursus paaldansen aan.” Zijn lach wordt gesmoord in een hels kabaal. Drie conducteurs rennen het balkon op. Ze hebben speelgoedwapens in hun handen.
“IPU is groot!” roepen ze. Een oorverdovend geknetter als bij vuurwerk weerklinkt en een grote roze wolk vult de ruimte. Ik verlies het bewustzijn. Als ik wakker word, zit ik op een stoel in de coupé. Mijn lief zit naast me. Tegenover mij zit de uitgever. Hij heeft een bloemetjeshemd aan. Mijn echtgenoot zegt tegen hem: “Hij maakt zich ONTZETTEND druk de laatste tijd. Het zoeken naar een nieuwe baan, en dan het uitgeven van zijn roman. Hij is helemaal van de leg.”

De smartphone van de uitgever zingt: Always look at the bright side of life.
“Ja? Dag Angela. Wat zeg je? De stichting heeft zojuist vergaderd over de subsidie voor de roman. En wat is de uitkomst?” De uitgever kijkt me aan.
“Het is zover. Ik zou maar alvast een flaptekst verzinnen”, zegt hij.
Zou het dan echt gaan lukken: een boek uitgeven in deze tijd? Hoeveel duizend schrijvers van ongepubliceerde romans zijn er in Nederland? Het is me niet aan komen waaien, but there is a crack in everything. That's how the light gets in.
“Waar gaat deze trein eigenlijk naar toe?” vraag ik aan mijn lief.
“Deze trein is op weg naar het einde”, antwoordt hij en pakt mijn hand vast.
“… van de column”, vult de uitgever aan. “Je laatste van deze serie voor Advalvas.”
“Afscheid nemen. Zijn daar cursussen voor?” vraag ik.

hits 4221

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties