De Spits

17 november 2016

De Spits

Het leven van een spoorstudent (1)

Het leven van een spoorstudent* gaat niet over rozen. Ten eerste, natuurlijk, de spits. Mijn medestudenten uit Amsterdam en omstreken kijken mij altijd vol ongeloof aan als ik vertel dat ik al om 07:35 in de trein zat. Je hebt nu eenmaal soms op onmenselijke tijden college. (Dit waren de woorden van docent X, die 9 uur bedoelde.) Daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Ik ben niet de enige die wachtend op het perron de slaap uit zijn ogen staat te vegen. Om halfacht zit je midden in de spits.

Als de trein eenmaal voor je staat, moeten er cruciale beslissingen genomen worden. Bij welke deur stap je in? Het komt helaas maar zelden voor dat er een deur voor je neus stopt. Altijd leuk om te zien hoe mensen alvast met de trein meelopen om vervolgens teleurgesteld diezelfde paar meter weer terug te lopen.

Wanneer je jezelf eenmaal naar binnen hebt geworsteld, is de volgende vraag: naar boven of naar beneden? Ik heb zo mijn eigen tactiek en ga altijd boven zitten (voor het geval dat er een ongeluk gebeurt en de trein in elkaar zakt, je weet maar nooit). Vervolgens kom je in de coupé. Als je in een eersteklascoupé terecht bent gekomen, ben je al af. Vergeten kan je een plek in de tweede klasse. Ben je wel terechtgekomen in de goede klasse dan beslis je het volgende: waar ga ik zitten? Niet dat je veel keuze hebt in deze stoelendans. Inschattingsvermogen is the key. Waar gaat die man zitten, niet hier? Oké, snel gooi je je tas neer. Je zit. Op een echt goede dag zitten er zelfs geen groepjes in de coupé. Aan groepjes  heb ik een hekel: veel te druk op zo’n vroege ochtend. Geef mij maar gewoon wat zakenmensen en medestudenten die net als ik solo reizen.

Dit resulteert soms in een paar vertrapte tenen maar ach, dan moet je niet met het OV reizenEr komt natuurlijk het moment dat je moet gaan uitstappen.  Hier moet je ook tactiek voor gebruiken. Je hebt mensen die al zo’n tien minuten van tevoren naar de deur gaan. Dit resulteert in rijvorming in de trein. Ik kijk altijd gefascineerd naar deze rij. Zo vredig heen en weer deinend met bewegingen van de trein. Ik zie het nut er niet van in. Zolang de trein niet stilstaat gaan de deuren niet open en kan er niemand naar buiten. Pas als de trein stopt pak ik mijn kans. Resoluut opstaan, staalharde blik en invoegen in die rij. Resulteert soms in een paar vertrapte tenen maar ach, dan moet je niet met het OV reizen.

Dan volgt de reis met de metro om daarna tram 16 naar de De Boelelaan te pakken. Je kunt weer dezelfde tactieken gebruiken, maar het is niet meer van levensbelang. De tripjes zijn kort genoeg om te staan.

Daar ben ik dan, op de VU. Helaas wel een half uur te vroeg. Dat hoort ook bij het leven van een spoorstudent. Je bent of veel te vroeg of net te laat en als brave eerstejaars kies ik toch maar voor dat eerste, voor nu dan.

 

* Ik las op deze website een stukje over thuiswonende studenten, a.k.a. spoorstudenten. Meer dan 40 procent van de VU-studenten woont nog bij de ouders. Toen ik voor het eerst op het begrip spoorstudenten werd gewezen, begreep ik niet meteen wat ermee bedoeld werd. Voor de mensen die de symboliek ook niet meteen begrijpen: met spoor wordt dus het treinspoor bedoeld. (Zelf dacht ik eerst aan een spoor van een dier in een bos. Ik weet ook niet waarom.)

hits 3588

{ Lees de 1 reactie }

Goede tips voor volgend jaar Maaike! Bedankt!!!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties