De ogen van een kunstenaar

28 april 2015

De ogen van een kunstenaar

Mijn uitgever is niet overtuigd.  Tot nu toe liepen we gelijk op. Zijn opmerkingen over mijn manuscript verwerk ik zonder morren. Maar nu staan we tegenover elkaar. “Twee kunstenaars? En ze zijn ook nog eens verschillend. De speelse stijl van de illustrator is zo anders dan de strak gestileerde werken van de fotograaf. Denk er nog eens goed over na!” 
“Het zijn drie kunstenaars om precies te zijn”, antwoord ik. “De fotograaf is een duo.”
"Eerst die subsidie rondkrijgen voor je roman. Daarna kunnen we het nog eens over het omslagontwerp hebben. Je loopt wel erg hard van stapel.”

Mijn uitgever heeft gelijk: soms wil ik te graag en forceer ik de boel. De financiering van mijn boek is inderdaad nog niet rond. Al die onzekerheden! Moet ik deze kunstenaars in dit stadium bij het project betrekken? Maar dan besef ik hoe ze mij hebben geïnspireerd. Bij het schrijven van sommige passages zag ik hun tekeningen en foto’s als een film voor me. Het moet zo zijn. Zij gaan het omslag doen. Ik zet door.

Op zondagmorgen zit ik met de illustrator in de trein. Keurig gekleed en met blinkend gepoetste schoenen gaan we naar Leeuwarden om kennis te maken met het fotografenduo.  De tekenaar is jong en eigenwijs. Een snor en een klein baardje sieren zijn blozende gezicht. Zijn ogen kijken zacht en vastberaden de wereld in.

Een van onze eerste ontmoetingen is zo surrealistisch als zijn tekeningen. Het is avond als hij aanbelt aan de grote poort;  het hofje waar ik woon wordt  ’s avonds afgesloten. Ik verlaat het huis om open te doen. Als ik de poort nader staat deze echter al wagenwijd open. Vreemd: er is niemand. Aarzelend loop ik terug naar huis. Daar aangekomen zie ik tot mijn verrassing de jonge kunstenaar door het vensterraam in mijn kamer staan. Een paar seconden kijken we naar elkaar. Hij is via de achterdeur het huis in gelopen terwijl ik naar de poort liep, verbaasd dat hij een lege kamer aantrof.  Hij opent mijn voordeur en zegt: welkom! 

Zijn ogen kijken zacht en vastberaden de wereld in

Buiten raast het landschap voorbij. We hebben er nauwelijks oog voor. We eten wraps met wortelhumus, gedroogde tomaatjes en quinoa, pratend over film, onze jeugd, de perikelen van een grafisch kunstenaar, de perikelen van een schrijver en de tijd vliegt. We zijn in Friesland, het land waar mijn moeders roots liggen. En waar een groot deel van mijn roman zich afspeelt. Toeval bestaat niet, zeggen ze. 

Na de trein pakken we de bus en die brengt ons naar een buurt die net zo weids en verlaten is als het Friese landschap. Het huis van de fotografen leek in theorie gemakkelijk te vinden, maar wij als topografische nitwits raken zelfs met kaart de weg kwijt. Toch komen we zonder al te veel dwalen in hun straat aan. Een pittoreske buurt met voormalige arbeiderswoningen. Een jongen getooid met een prachtige zwarte geschoren mohawk doet open.  In de woonkamer treffen we zijn zaken- en liefdespartner. Een knaap met een robuuste kale kop en een mooie baard waarvan de haren recht in het gelid staan. Hun ogen zijn zacht en vastberaden. Dezelfde ogen als de jonge tekenaar. Ogen waardoor ik graag de wereld in zou kijken.

 

hits 5230

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties