De Mogelijk Machtige Makke Schapen

01 maart 2016

De Mogelijk Machtige Makke Schapen

Als er een thema te onderscheiden is in de Nederlandse universiteitspolitiek, dan is dat het thema van de Makke Schapen. Wat willen we met onze universiteiten? We willen graag worden zoals die elite-instituten van Amerika en lopen graag als makke schapen achter ze aan. Welke soort studenten leiden we op voor de toekomst? De competente rebellen? Welnee, dat moeten makke schapen zijn. Willen we een kritische docentenmassa? Tijdelijke contracten moeten dat voorkomen. De universiteit wordt zo een universiteit van Makke Schapen. Gelukkig was er vorig jaar een lichtpuntje: het spook van Marx manifesteerde zich en in de lente van 2015 wandelde dat spook weer door de Amsterdamse, Nederlandse, zelfs Europese universiteiten. De Makke Schapen waren niet meer slaafs en gingen de managementwolf met veel kabaal tegemoet.

Wat heeft dat spook, de bezetting van het Maagdenhuis, dan uiteindelijk opgeleverd? De benodigde structurele veranderingen zijn niet doorgevoerd, een gekozen rector is nog steeds taboe en de beleidsmakers zien de academische gemeenschap als een zoemende mug die met zoveel mogelijk beleidstaal het zwijgen opgelegd moet worden. Het ziet er dus somber uit voor de Nederlandse universiteit, maar het lichtpuntje van het Maagdenhuis is niet uitgedoofd. Sterker nog: het lichtpuntje gaat steeds feller schijnen. Steeds meer mensen raken doordrongen van de onzinnige manier waarop universiteitsbesturen met hun mensen omspringen. De emmer mag dan met het Maagdenhuis ietsje zijn leeggegooid, hij stroomt weer langzaam vol en het is wachten tot de volgende druppel die de emmer doet overlopen.

De vraag is of de VU-kudde intellectuele moed gaat vertonen

De VU vormt hierop een kleine uitzondering. De rector lijkt daadwerkelijk bereid te luisteren en de Verrekijker wordt gedoogd. Daden spreken echter meer dan woorden. Het is wachten op de jaarrekening van vorig jaar, maar ik denk dat het salaris van het bestuur niet veel zal verschillen met twee jaar geleden, wat betekent dat de collegevoorzitter nog steeds het dubbele betaald krijgt ten opzichte van de hoogste CAO-schaal voor een hoogleraar. Als het college van bestuur zich daadwerkelijk ziet als lid van de academische gemeenschap, dan mag de beloning voor het bestuur best een stukje omlaag.

De vraag is dan of de kudde van de VU zich net als de vorige jaren los kan breken van het kuddegedrag en de intellectuele moed gaat vertonen die zo nodig is. Zoals Rob Riemen vijf jaar geleden vertelde over Leone Ginzburg, die als een van de weinigen niet de loyaliteitsverklaring van Mussolini onderschreef op straffe van baanverlies (zie minuut 39:00). Het vereist namelijk intellectuele moed om je uit te spreken als je baan op de tocht staat. Men hoeft nu geen loyaliteitsverklaringen te tekenen, maar de tijdelijke contracten doen hetzelfde werk. Echter, op het moment dat we samen onze vuist ballen, samen moedig op de barricaden gaan staan, op dat moment is het niet het individu dat moet vrezen voor baanverlies, maar de leden van het college van bestuur. Laten we de tijdelijke contractenterreur omdraaien: niet de academicus is tijdelijk op de universiteit, maar het bestuur is tijdelijk op de universiteit!

hits 1422

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties