De hoogste berg van Japan bedwongen!

28 juni 2017

De hoogste berg van Japan bedwongen!

Eindelijk is het zover! Ik mocht na afgelopen weekend de absolute nummer 1 van mijn lijstje wegstrepen: de hoogste berg van Japan, de Fuji-berg. Wat begon met een korte voorbereiding werd een ongelooflijke, zware beklimming.

Startpunt was het verzamelen van informatie op Google (waar anders?). Na flink wat rondneuzen, hadden mijn vrienden en ik alles op een rijtje gezet. Het enige echte obstakel bleek direct ook het meest gevaarlijke te zijn: het beklimmen van de Fuji-berg kan je het best doen als de berg en al zijn paden geopend zijn voor het grote publiek. Wil je de drukte ontlopen en echt op avontuur gaan, dan kun je ervoor kiezen om een paar weken voor het officiële klimseizoen een poging te wagen. Het enige waar je rekening mee moet houden, zijn de honderden meters ijs net voor de top en de temperaturen die hiermee gepaard gaan. Dat gingen wij proberen.

Blog Kevin Mount Fuji groep

De meeste Japanse auto's zien eruit als koekblikken op wielen en zo voelt het ook als je in zo'n autootje zit Voor de reis van Tokio naar Shizuoka, het stadje waar de gigantische berg te vinden is, huurden we met zijn zevenen een auto. Toyota staat bekend als maker van de veiligste auto's ter wereld. Een minpuntje is dat de meeste Japanse auto's eruitzien als koekblikken op wielen en zo voelt het ook als je in zo'n autootje zit. Maar voor een korte roadtrip van tweeëneenhalf uur is dat totaal niet erg: een lekkere knusse en gezellige reis dus. Eenmaal aangekomen bij Fuji-san (zo wordt de berg genoemd in Japan) parkeerden we de auto bij station nummer vijf. Dat station, op een hoogte van 2000 meter, is het hoogste punt dat nog met de auto te bereiken is.

Daar begon, rond negen uur in de avond, onze loodzware beklimming naar de top. Iedereen was qua uitrusting volledig voorbereid. Mijn uitrusting bestond uit een hoofdlamp (zo heb je je handen altijd vrij!), stevige rugzak, warme wollen trui, dun jasje en een fleecejas, windbreaker (outer shell), ijsnoppen voor onder de schoenen, drie liter water, een aantal sandwiches, extra paar sokken, een klein verbanddoosje en tot slot enkele chocolademueslirepen. Een hoogte van 3750 meter bereiken doe je niet zomaar even.

Blog Kevin Mount Fuji ijsnoppen

De tocht naar de top was voor mij aan het begin nog een leuke avondwandeling. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik het te voelen: mijn benen werden opeens loodzwaar, mijn adem stokte om de zoveel minuten, de drinkpauzes werden steeds frequenter en langer maar de drang om de top te bereiken om de zonsopgang te zien, bleef. Na vier uren lopen, klauteren en klimmen begon het grote drama. Twee vriendinnen kregen tegelijkertijd op een hoogte van ongeveer 3000 meter last van hoogteziekte. Door de duizeligheid, geen kracht meer in de benen en het overgeven hebben zij helaas de tocht moeten staken en moesten zij afdalen onder begeleiding van een van ons. Zo bleven er nog vier over, waaronder ikzelf.

Blog Kevin Mount Fuji ijs

Na een klim van zeven uur had ik eindelijk de top van de Fuji-berg bereikt en dat net voor de zonsopgang! De laatste loodjes waren verreweg het zwaarst. Enkele honderden meters onder de top wist ik niet zeker of ik wel verder kon. Het enige wat ik kon zien was een steile bergwand vol ijs, in plaats van het steile, rotsige pad dat het was, met touwen ter ondersteuning. Toen iedereen mij voorbij was, mijn drie vrienden en de acht Japanners die ook voor de nachttocht hadden gekozen, voelde ik toch een zekere druk om verder te gaan. Ik bevestigde de ijsnoppen onder mijn zolen en ik klauterde heel voorzichtig en dus ongelooflijk langzaam naar boven. De schaarse keren dat ik naar beneden keek voelde ik een zekere angst en tegelijkertijd een opwindend gevoel: ik voelde dat ik op dat moment pas echt leefde! Kort na de angstige momenten voelde ik de euforie. Na een klim van zeven uur had ik eindelijk de top van de Fuji-berg bereikt en dat net voor de zonsopgang! Dat was dan ook een van de mooiste dan wel het mooiste zicht dat ik ooit in mijn vierentwintig jaar heb gezien. Na de nodige selfies en korte filmpjes op de top werd het weer tijd om af te dalen, de gure wind op 3750 meter was niet lang te harden.

Blog Kevin Mount Fuji zonsopgang

De afdaling was niet zonder risico's. Op de weg naar beneden kreeg ik uit het niets last van mijn linkerknie. Na een uur kon ik niet meer. Een kleine beetje gewicht op mijn knie was al genoeg voor een pijnscheut door mijn hele lichaam. De resterende uren heb ik dus naar beneden moeten hinkelen. Gelukkig was de afdaling enkele uren korter en had je meer dan genoeg zicht om te bepalen waar je moest lopen (het was inmiddels al ochtend). Na de niet zo plezante afdaling zijn we met z'n zevenen naar een onsen gegaan. Hier heb ik in een heet bad van 42 graden Celsius onder water mijn linkerknie kunnen masseren met een prachtig uitzicht op de gehele Fuji-berg. De dagen daarop was alles weer zoals vanouds en had ik nergens meer last van. Een absolute aanrader voor iedereen die op zoek is naar avontuur!

hits 620

{ Lees de 2 reacties }

Wow kevin...wat een ervaring. Toppie

Super my son. Goed bezig.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties