Campusgedicht #47 - Schaduw

13 maart 2017

Campusgedicht #47 - Schaduw

Schaduw

Mijn woorden in
jouw stille wateren
hebben diepe gronden.
 
Het heden wil ik terug
spoelen
maar de druppels uit het verleden
hebben zich al vermengd met het heden.
 
Arriveren is niet altijd
aankomen in helen.
En blijven doen we niet altijd
om te delen.
Toch delen wij niets
meer dan alles
en niets wat ik kan delen in helen.
 
Jouw melanine
in mijn huid.
Jouw huid
getekend door het groeien
van het huis waar jouw hart
mijn toevluchtsoord is.
 
In de kneuzingen van jouw wonden
zie ik het blauw van de plekken
die zich doordrukken in mijn bestaan.
Het rood dat door mijn aderen stroomt.
Het groen van de palmbomen
die plaats hebben gemaakt voor treurwilgen.
Het oranje van de koning in het land waar ons huis nu staat.
 
Ik sluit mijn ogen en aanschouw jouw kleuren
op de binnenkant van mijn oogleden
waar jouw bloed de smalste vaten paars kleurt.
Zo gingen we niet van A naar B
maar van Bagdad naar Amsterdam.
Achterstevoren klopt jouw verhaal 
in mijn bestaan
van A tot Z.

 

Geschreven voor, en voorgedragen tijdens het Mama Tandoorifestival op de VU, 7 maart 2017.
Volg noor.intisar ook op Instagram, voor je dagelijkse portie poëzie.

foto: Yvonne Hendriks

hits 689

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties