Campusgedicht #45 - Nulpunt

07 februari 2017

Campusgedicht #45 - Nulpunt

Nulpunt

In ons huis
stoppen de liften
niet op alle verdiepingen.
Ze zijn verzwaard en vertraagd
achtergebleven
door het gewicht van de
miljoenen dromen die ze omhoog hebben gedragen
en soms ook weer zachtjes terug kelderden
boven de afgrond. 

Keer op keer
hoog en laag
zijn ze verlaten
en met elke uittrede is
het draadwerk van hun bestaan
belast en zwaarder achtergelaten
totdat ze de
ups and downs
van hun eigen bestaan
niet meer konden dragen.

De trap die zal je wel nog
overal naartoe tillen
op eigen kracht
maar wees toch zacht
elke voet stamp
laat toch een stempel achter
en weergalmt in hun gangen
achter gesloten deuren.

 

Volg noor.intisar ook op Instagram, voor je dagelijkse portie poëzie.

hits 594

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties