Bootcamp

08 november 2017

Bootcamp

Remco Campert schreef eens een erg leuke column over de eerste hardlopers van Amsterdam. En wat een aanstellers iedereen ze vond. In de column probeerde hij het, dat harder lopen door het Vondelpark, en besloot dat het niet voor hem was. Hij was toch meer een wandelaar en een roker.

Ik kom helaas uit een andere tijd. Ik werd de wereld ingeworpen toen die wereld allang aan de komst van hardlopers gewend was. Sterker nog, de wereld waarin ik opgroeide raakte ook al vlot gewend aan de overtreffende trap van het fit zijn: de fitness. Als kind van mijn generatie raakte natuurlijk ook ik verslaafd. Ik ben makkelijk vlees, wat hypes betreft. Niet per se wat fitness betreft, bleek later. Daarom ben ik braaf drie tot vier keer per week in het tl-licht van mijn sportschool te vinden.

De trainer was sowieso erg ongezellig

Een tijdje geleden liet ik me door een veel hippere vriendin overhalen tot bootcamp. Ik was bekend met het fenomeen: als ik ’s ochtends naar mijn kantoor fiets, zie ik ze vaak in trosjes in het Vondelpark, de Bootcampers, en feliciteer mezelf altijd met dat ik zoiets van mezelf niet hoef. Maar de vriendin zweert erbij. Ze zegt dat het echt heerlijk is, buiten sporten, dat je in zo’n groepje ook veel gemotiveerder bent. En omdat ik dus makkelijk vlees ben, wat hypes betreft, ging ik mee. De bootcamp begon om 7.20 uur in het Vondelpark, het schemerde nog. De groep bestond volledig uit vrouwen in leggings. De trainer (geen vrouw) had een bolderwagen vol kettlebells, dumbbells en andere bells meegenomen. Het gras voelde aan als een klamme jas. Dat weet ik omdat de trainer allerlei oefeningen had bedacht waardoor ik met mijn handen of billen of ellebogen in dat natte gras terechtkwam. De trainer was sowieso erg ongezellig. Hij riep telkens dingen als: “kom op, dames” en: “doorrr de pijn” of: “voor strakke billen moet gewerkt worden.”

Halverwege een ingewikkeld high intensity-circuit wist ik te ontkomen. Nat en een illusie armer tijgerde ik naar huis. Bootcamp, ik besloot dat het niet voor mij is. Ik ben toch meer iemand die in een noodvaart langs bootcampers fietst op weg naar kantoor. Ergens dacht ik Remco Campert te zien lopen. In gedachte stak ik een sigaret met hem op.

 

hits 296

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties