Angst

22 maart 2017

Angst

Ik weet nog goed, zo goed, dat ik een jaar of zeven was, hoogstens negen, en met mijn ouders op vakantie in Italië was. We stonden ergens op een perron in Verona, we waren taai en zilt van de hitte, zweet liep in straaltjes langs onze onderrug. Mijn ouders keken om zich heen, stelden in handen-en-voetentaal vragen aan gehaaste Italianen. Ze wisten niet welke trein we moesten nemen. Ze waren de weg kwijt. Ik stond daar, bekeek ze van een afstand, voelde hun paniek en besefte voor het eerst maar glashelder: zij weten ook niet alles. Ze doen maar wat.

Toen we later in een taxi naar de camping reden, was ik in de war. Als ik niet meer kon vertrouwen op de mensen die aangewezen zijn altijd alles te weten, van wie kon ik dan wel op aan? Daar op dat perron werd opeens alles waarvan ik van jongs af aan was uitgegaan in twijfel getrokken.

Terugkijkend weet ik natuurlijk dat opgroeien ook wantrouwen betekent. Door te wantrouwen leer je voor jezelf te kunnen nadenken en dus, hopelijk, voor jezelf te zorgen. Als er tegenwoordig iets onbegrijpelijk lijkt, ga ik op onderzoek uit. Ik struin artikelen af. Ik spit opinies door. Ik zoek hashtags op. Ik bekijk debatten op internationale zenders. Ik lees me in. Ik kijk uit naar een antwoord, een verklaring. Iemand die begrijpt wat ik nog niet begrijp. Ik ga op zoek naar iemand die, al is het maar voor eventjes, mijn ouders kan vervangen.

En opeens zie ik ze voor me, daar in Brussel, in het Witte Huis, in Den Haag. Rond een grote tafel of in rijtjes pluche, daar zitten ze: de mensen die onze toekomst in handen hebben. Zwetend, om zich heen kijkend, allemaal op zoek naar de juiste trein. 

hits 1702

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties