Andere koek

22 december 2016

Andere koek

Zoals iedere ochtend steek ik de weg over vanaf de metro naar de shuttlebus. Terwijl ik het zebrapad opstap, zie ik dat het shuttlebusje juist aan komt rijden. Maar het is er niet zomaar eentje. Dit is het zwarte shuttlebusje met de vrolijke chauffeur die altijd dansjes doet tijdens het rijden en die ik dan stiekem een beetje uitlach. Hij herkent mij ook en toetert, ik stap in op de bijrijdersplek en wordt overladen met de Turkse vip-behandeling. Brede lach, lift naar de halte en een kopje thee of koffie valt niet te weigeren. “Met 3 suikerklontjes, superlekker.” Daarbij wordt me een gesmolten chocoladekoekje in m’n handen geduwd. Als ik moeite heb met het netjes opvreten lacht hij me uit, maar overlaadt me met servetjes en probeert de rest van de koekjes aan me te slijten. Vervolgens wijst hij me op de irritante overstekende Turken en leuke overstekende honden. We communiceren met mijn gebrekkige Turks over Nederland, Wesley Sneijder en zijn vrienden in Amsterdam. Ik vertel hem dat ik Turkije ook erg leuk vind en hij snijdt de gebeurtenissen van afgelopen week aan. “Turkije veel problemen.”

Opnieuw een aanslag en de vingers wezen meteen weer naar de Koerden. De moord op de Russische ambassadeur in Ankara leek ook niet onverwacht. De afgelopen weken was de Russische ambassade in Istanbul omsingeld door hekken, agenten en waterkanonnen. Er spelen dan ook zoveel conflicten tegelijk. De Russen laten Turkije in de steek in Syrië en Europa steunt daar zelfs de Koerden. Vluchtelingen blijven het land binnenstromen en er is geen goed systeem om ze op te vangen. Erdoǧan kiest een steeds conventionelere lijn en jaagt Kemalisten en vrouwen in het harnas. Aanslagen zaaien angst en daarop worden democratie en vrijheid ingeperkt.

Studenten zien hier geen toekomst voor zichzelf, en docenten weten niet wat ze daarop moeten zeggen

Toch voelt het heel erg gek om hier weg te gaan. De spanningen blijven stijgen en het voelt alsof Turkije op een omslagpunt staat. Ik heb geen flauw idee hoe de situatie er over een jaar uit ziet, maar rooskleurig lijkt het niet. Studenten hier zien geen toekomst voor zichzelf in Turkije, docenten weten niet wat ze daarop moeten zeggen en ik laat ze gewoon achter. Een van onze mentoren zei al: “Misschien zijn jullie wel een van de laatste mensen die Turkije zomaar bezoeken.”

De rest van de rit noemen we alle mooie plekken in Turkije op die ik heb gezien en die ik zeker nog moet zien. Wat is dit toch een vet land! Ballonvaart over Cappadocië en pontje varen over de Bosphorus. Koffiemassage in de hamam en dansen op straat. Katten op schoot, in restaurants en zelfs op tafel. Eeuwenoude opgravingen en uitgestrekte landschappen. Winkels die uitpuilen met verkeersborden of kroonluchters en thee drinken op straat aan minitafeltjes en -stoeltjes. Gouden byzantijnse kerken en kunstwerken van moskeecomplexen. Autowrakken langs de weg en kippen op de weg. Stadsbussen die stoppen om boodschapjes te doen en op elke straathoek de Turkse vlag te koop. Zwemparadijzen en duikparadijzen. Meer olie in het eten dan je je kunt voorstellen en meer soorten baklava dan je kunt dromen. Maar bovenal de mensen. Iedereen is zo open en geïnteresseerd, er is altijd tijd voor een ander. Als ik weer in Nederland ben, ga ik ook koekjes uitdelen in de bus en de trein. Zelfs als ze gesmolten zijn.

hits 3117

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties