484 dagen

23 juni 2017

484 dagen

Ik open onze Google Drive. Een Louvre aan dossiers, notities en initiatieven. Zeeën van tijd stromen door de bergen van duizenden Word-bestanden. 403 dagen geleden, onze eerste vergadering, waren dat er nog nul. Over 81 dagen weer.

Die gedachte overmeestert me. Stiekem vrees ik dat einde. De dag dat we niet meer in de bestuurlijke arena voor onze medestudenten knokken, maar weer volledig een van hen zijn. Na een jaar lang 50 à 60 uur per week klinkt dat buitenaards.

Overwinningen voor onze medestudenten vullen mijn hoofd. De 162 nieuwe studieplekken en de vele die nog volgen. De versterkte onderwijsevaluaties, inclusief heldere terugkoppeling aan studenten. De extra vergoeding voor fulltime bestuurders en besturen van grote verenigingen, waarvan mijn collega’s het VU-bestuur vurig overtuigden. Ik denk daarbij terug aan de rekensom die ons jaar gekenmerkt heeft. USR = kleine achterban, veel invloed. Verenigingen = grote achterban, weinig invloed. Eureka.

Ik denk terug aan vanochtend, toen ik voor het laatst ons studentenforum voorzat. Een grote groep visionaire medestudenten die zich samen met ons inzet voor een studentencafé en studentensupermarkt voor én door studenten, een VU-festival georganiseerd door studenten en een sfeervollere campus. Samen met hen heeft de campusrenaissance een startsignaal. Over drie jaar herkent niemand de VU meer.

Overwinningen voor onze medestudenten vullen mijn hoofd

Verder. Het VU-banenplatform waarmee je een VU-studentenbaantje gaat kunnen vinden. De knelpunten omtrent het combineren van twee studies en de bekendheid van studentenpsychologen, waar eindelijk hard aan gewerkt wordt. Een nieuw kiesstelsel, waarmee elke faculteit een USR-zetel krijgt. Het VU-taalbeleid, ons pleidooi voor onderwijsinnovatie en het versterken van opleidingscommissies.

En hoe we, zoals beloofd, onze verkiezingen terugbrachten. De Drive koestert deze parels en nog vele anderen. Mijn vingers jeuken; had ik maar geen woordenlimiet. Een bijtende metafoor voor onze laatste 81 dagen.

Het begin van dit jaar heb ik omarmd. Het einde daarentegen is een bitterzoete zekerheid waarvoor ik mezelf nog even bescherm. Maar terugkijkend op wat negen studenten in één termijn bereikt hebben, voel ik louter kolossale trots voor de acht vrienden die samen met mij hun 484 dagen wilden vullen met het veranderen van de Vrije Universiteit.

De zomerzon schijnt het kantoor verblindend binnen. Buiten lopen onze opvolgers, druk in gesprek. “Weet je al wat je volgend jaar doet?” vraagt Amina weer. Minder, denk ik. “Komt wel”, zeg ik.

Tot 1 september zijn we nog hard voor je bezig. Maar Amina, Lobke, Jorick, Zakaria, Joep, Veerle, Jasper, Evelien en ik zeggen alvast: bedankt.


Martijn GOOSENSEN

Voorzitter universitaire studentenraad 2016-2017

Foto: Yvonne CompieR

hits 1064

{ Lees de 3 reacties }

Wat een prachtig stuk, Martijn!! Er schuilt een schrijver in je. Ik ben echt heel erg trots op je als ik zie wat je allemaal hebt gedaan en wat je nog wilt doen. Je komt er wel. Gewoon rustig doorgaan op deze manier. Je zult vast nog hobbels op je weg tegenkomen maar die overwin je zeker en er volgen absoluut nog veel meer hoogtepunten!
Xxx

Een jaar heeft toch maar 365 dagen? Ik snap het niet.

Ha Eline, dank voor het lezen. Een USR-termijn loopt formeel 365 dagen, van 1 september 2016 tot 1 september 2017; maar de verkiezingen waren in april 2016 en we gingen dus al in mei 2016 aan de slag met ons beleidsplan, kennismakingen, overdracht, enz. Toen begon ons 'jaar' dus praktisch gezien eigenlijk al.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties